Pijpen

Lekkere Cammeisjes Live

De Nederlandse cammeisjes

De telefoon was natuurlijk lang niet zo oud als de piano of de Nederlandse cammeisjes, maar leek Hannah iets uit de jaren vijftig. Hij was zwart en had geen toetsen, maar een kiesschijf van een type dat ze nooit eerder had gezien. Met dat instrument had hij de mensen gebeld om te zeggen dat hij over belangrijke informatie beschikte. Het leek wel of hij daar pas mee voor de dag wilde komen nadat hij eerst een tirade tegen allerlei aspecten van het moderne leven had gehouden.

Geduld is een luxe

Op het scherm stond een grotendeels blauwe pagina die cammeisjes verzocht om op het web te gaan zoeken. ‘Geduld is een luxe’ zei Diamond Kitty. ‘Wij hebben niet veel tijd.’ Hoewel hij zijn etnische groep vijf minuten geleden nog had beledigd en had gezegd dat iedereen met zijn herkomst terug moest gaan naar ‘die tempels en olifanten waar ze thuishoren’, keek Machiel hem nu met nieuw respect aan. Hij vermeed het zorgvuldig om haar aan te kijken, alsof hij een soort asceet en zij een buikdanseres was.

Om tien uur in de club

Chanel Preston zei dat ze tussen halfnegen en negen uur van huis ging. Het is hooguit vijf minuten naar de bushalte en de bus doet er twintig minuten over om in Maastricht te komen. Ook als de bus te laat was en ze er tien minuten over deed om bij de halte te komen en pas om tien voor negen wegging, zou ze nog steeds om halftien in Maastricht zijn geweest. Als ze een halfuur nodig had voor haar transactie, kon ze om tien uur in de club zijn.'

De cammeisjes club

Ze was niet zo dom dat ze dag en nacht met duizend euro op zak liep.' 'Nee, vast niet. Ik bedoel, je hebt gelijk.' 'Dus iemand heeft het haar die avond gegeven. En niet nadat ze de cammeisjes club was binnengegaan. Ze was voortdurend met anderen samen en een van hen zou het hebben gezien. Ik bedoel, het is iets anders dan wanneer je iemand een paar euro geeft, toch? Nou, we weten hoe laat ze van huis ging, maar we weten niet hoe laat ze in de club aankwam.'

Twee glazen van de barkeeper

Graham nam hun twee glazen van de barkeeper aan en gaf er een aan zijn vriend. Hij betaalde ervoor en zei: 'Neem er zelf ook een. Deze glazen zijn net koud genoeg. Op de dag dat ze ijsblokjes in bier gaan doen, kom ik hier niet meer.' 'Prima,' zei de barkeeper, 'want dat zal nooit gebeuren.' Toen hij weg was, zei Graham: 'Ik weet dat je niet van dat woord houdt, maar ik zou hem niet anders kunnen beschrijven.'

Het hotel waar de cammeisjes verbleven

Het broeikaseffect had de directie van het hotel waar de cammeisjes verbleven, gedwongen airconditioning te installeren, een zeldzaamheid in Leeuwarden. Omdat de deuren steeds open- en dichtgingen, was er geen airco in de bar bij de ingang, alleen in de loungebar. Daar gingen de meiden zitten. De televisie stond aan en ze zagen op het vroege avondjournaal dat het tweeëndertig graden was geweest.